همیشه باور داشتم که در زندگی چنان که در معماری هرگاه در جست وجوی پیزی باشیم تنها همان را نمی یابیم در هر جست و جویی درجاتی از پیش ناپذیری و نوعی اضطراب درنتیجه گیری وجود دارد. از این رو معمار باید ابزارهایش را با فروتنی یک تکنسین آماده کند ایزارهای برای کنشی که تنها نگاهی گذرا به آن انداخته یا تصوری از آن در ذهن دارد هرچند می داند که خود ابزار می تواند آن کنش را برانگیزد یا پیشنهاد دهد.